Mestânesiyem
Pîr-i Sâmî'nin
Pervânesiyem
Pîr-i Sâmî'nin
Mesnûnu oldum
Meftûnu oldum
Mecnûnu oldum
Pîr-i Sâmî'nin
Nefhası sûrdur
Mâ-fis-sudûrdur
Hizmeti zordur
Pîr-i Sâmî'nin
Sözü safâdır
Ayn-ı vefâdır
Câna şifâdır
Pîr-i Sâmî'nin
Fi'li şerîat
Hâli hakîkat
Sırrı hüviyyet
Pîr-i Sâmî'nin
Dergâhı Tûr'dur
Girmeyen kördür
Himmeti nûrdur
Pîr-i Sâmî'nin
Âli nisbeti
Boldur himmeti
Haktır sohbeti
Pîr-i Sâmî'nin
Elde asâsı
Hüccet-i hâsı
Yoktur hemtâsı
Pîr-i Sâmî'nin
Herbir nefesi
Rûhun gıdâsı
Yok mâsivâsı
Pîr-i Sâmî'nin
Kalb-i selîmi
Yoktur elemi
Kudret kalemi
Dili Sâmî'nin
Gün gibi yüzü
Mest etti bizi
Hikmettir sözü
Pîr-i Sâmî'nin
Mesleki bâlâ
Kavlâ ve fi'lâ
Mahbûb-u Mevlâ
Pîr-i Sâmî'nin
İlmiyle âmil
Mürşid-i kâmil
Vech-i delâil
Pîr-i Sâmî'nin
Özü Hak ile
Sözü halk ile
Gözü fark ile
Pîr-i Sâmî'nin
Hazret-i Tagî
Kurmuş otagı
Elde sürâhi
Pîr-i Sâmî'nin
Al iç elinden
Kurtul ölümden
Kip tut kolundan
Pîr-i Sâmî'nin
Bâbı açıktır
Sâhib-konuktur
Hâdimi çoktur
Pîr-i Sâmî'nin
"Sin"i sevdâdır
"Mim"i me'vâdır
"Yâ"sı Yahyâ'dır
Pîr-i Sâmî'nin
"Mim"i Mevlâ'dır
"Hâ"sı hayâdır
"Dal"ı devâdır
Pîr-i Sâmî'nin
Haktır kelâmı
"Hû"dur merâmı
Salih gulâmı
Pîr-i Sâmî'nin
Açıklamalar
Mestâne: Sarhoş, kendinden geçmiş.
Pervâne: Geceleri ışığın etrafında dönen küçük kelebek.
Mesnûn: Âdet edinilmiş, alışılmış, taklit edilen.
Meftûn: Tutkun, vurgun.
Mecnûn: Deli, divâne.
Nefhası sûrdur: Üfürdüğü, diriltici bir tesir taşıyan sestir; İsrafil’in sûru gibi kabul edilir.
Mâ-fis-sudûr: Göğüs içinde, kalpte bulunan.
Ayn-ı vefâ: Vefânın kendisi, tam bir bağlılık.
Fi'li: İşleri, davranışları.
Sırrı hüviyyet: Şahsiyetinin, öz varlığının sırrı.
Dergâhı Tûr'dur: Dergâhı Tûr Dağı gibi yüce ve mukaddestir.
Hüccet-i hâs: Özel delil, kesin kanıt.
Hemtâ: Eşi, benzeri, dengi.
Kalb-i selîm: Selamete ulaşmış, temiz kalp.
Meslek: Tutulan yol, sülûk edilen manevi yol.
Bâlâ: Yüksek, yüce.
Kavlâ ve fi'lâ: Söz ve iş olarak, söyleyişi ve davranışıyla.
Mahbûb-u Mevlâ: Allah’ın sevgilisi.
Vech-i delâil: Delillerin yüzü; açık ve güzel görünüş.
Kip: Sıkı, kuvvetli, sağlam.
Bâb: Kapı.
Sâhib-konuk: Misafirperver, konuğunu ağırlayan.
Hâdim: Hizmet eden, hizmetçi.
Gulâm: Köle, kul.